Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν δυο περίπου χρόνια εξαιτίας της τεράστιας απογοήτευσης που ένοιωθα. Δεν μου αρέσει να παρεμβαίνω στο κοινωνικό γίγνεσθαι όμως πολλές φορές κάποιοι άνθρωποι έχουν διαφορετικές απόψεις και για αυτό θα ήθελα να τις εκφράσω.
Παρακολούθησα τις τελευταίες εβδομάδες τρομερά γεγονότα να συμβαίνουν στον ελλαδικό χώρο. Παρακολούθησα την νέα γενιά Ελλήνων να δείχνουν τον πραγματικό τους πρόσωπο και με έκανε να πέσω σε μεγαλύτερη μελαγχολία. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά:
Πριν λίγο καιρό λοιπόν, σαν ένα παραμύθι, έτυχε και χάσαμε από την ομάδα της Τουρκίας σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Το γεγονός αυτό έμεινε στο επίκεντρο των συζητήσεων επειδή έχουμε λύσει όλα τα πραγματικά μας προβλήματα σαν χώρα και το πιο σημαντικό είναι να μην χάσουμε σε έναν αγώνα. Αλήθεια τι είναι το ποδόσφαιρο? Μήπως πια δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις κύριες προτεραιότητες μας? Είναι τόσο σημαντικό πια να χάσουμε έναν αγώνα με μια χώρα που είτε το θέλουν είτε όχι κάποιοι θα είναι ένας μελλοντικός ισχυρός σύμμαχος μας τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό πεδίο?
Θεωρώ πως η έλλειψη πραγματικής παιδείας, η έλλειψη κριτικής σκέψης και ο εθνικισμός, μας έχουν τυφλώσει. Πρέπει να πάψουμε πια να μεγαλώνουμε σαν Έλληνες κοιμώμενοι σε ένα μακροχρόνιο παραμύθι που διάφορα συμφέροντα, ακόμα και αν αυτά προέρχονται από ρεαλιστικές απόψεις, μας έχουν κάνει ζόμπι. Ακόμα περισσότερο θα πρέπει να αντιληφθούμε τις σοβαρές επιπτώσεις που έχει πάνω μας η λεγόμενη κοινωνία του θεάματος. Σήμερα την εποχή της παγκοσμιοποίησης όπου οι περιφερειακές συμμαχίες και συνεργασίες έχουν αποδείξει το πόσο σημαντικές είναι για την πρόοδο και την ευημερία των λαών, σήμερα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις απόψεις με τις οποίες χαλιναγωγούμε τους νέους ανθρώπους της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα πρέπει καν να τους χαλιναγωγούμε. Δεν έχουμε ανάγκη αυτή την πρακτική, ούτε η δημοκρατία και η ελευθερία την έχουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο ελληνικός στρατός, ακόμα και αυτός, έχει αρχίσει να επαναπροσδιορίζει τις απόψεις του. Δεν χρειαζόμαστε τόσα πολλά στρατόπεδα, ούτε τέτοιου είδους στρατιωτική εκπαίδευση όπου οι στρατιώτες είναι υπηρέτες των αξιωματικών. Ξέρετε, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, καθάρισμα παρτεριών όταν έρχεται ο στρατηγός και την γωνία στο κρεβάτι. Ένα μακροχρόνιο θέατρο εικόνας και παραλόγου. Ας γίνουμε λίγο πιο σοβαροί. Είναι άλλωστε και οικονομικά ασύμφορα όλα αυτά.
Η Τουρκία έχει πάψει εδώ και καιρό στα πλαίσια της ΕΕ να θεωρείται ο εξ ανατολών κίνδυνος. Πριν κάποια χρόνια ένας δήμαρχος προξένησε ολόκληρο διπλωματικό επεισόδιο και ένας άλλος βρήκε και έφερε στην Ελλάδα τον άνθρωπο που έψαχναν οι Τούρκοι τα τελευταία 20 χρόνια. Οι κινήσεις αυτές δείχνουν το πόσο ανενημέρωτοι είμαστε γύρω από την σύγχρονη σκηνή των διεθνών σχέσεων και ταυτόχρονα πως η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να βλάψει καίρια τα εθνικά συμφέροντα.
Πριν από λίγο καιρό στους ελληνικούς δρόμους σκοτώθηκε ένα παιδί παρασυρμένο από αυτά τα αρρωστημένα μυαλά που χαλιναγωγούν με ψευδείς αλήθειες τους στρατούς τους. Ένα παιχνίδι έγινε πάλι αιτία ενός φόνου.
Πριν από λίγο οι εκσυγχρονιστές Έλληνες ζητούσαν και ακόμα ζητούν την απόσυρση ενός βιβλίου που επιστήμονες έγραψαν. Ακόμα περισσότερο πολλοί από αυτούς έκαιγαν το βιβλίο γιατί δεν παρουσίαζε την ιστορία όπως θα ήθελαν. Γιατί το βιβλίο θα άλλαζε τα γεγονότα, την ιστορία και θα ήταν πραγματικός κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία αφού παρουσίαζε τα πράγματα διαφορετικά από ότι θα ήθελαν. Δηλαδή η επιστημονική άποψη μπροστά στους γεμάτους εθνικιστική υπερηφάνεια, έστω και αν αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν να την αναγνωρίσουν, Έλληνες είναι ανύπαρκτη γιατί η χαλιναγώγηση της σκέψης είναι ακόμα πολύ σημαντική.
Ξέρετε είναι οι ίδιοι που κτυπάνε στους δρόμους τους οικονομικούς μετανάστες που τόσο έχουν βοηθήσει την Ελλάδα στην ανάπτυξη. Δεν έχουμε ανάγκη από τέτοιους υποστηρικτές της εθνικής συνείδησης. Η Ελλάδα δεν απειλείται από την επιστήμη, από την ελευθερία σκέψης, από την ελευθερία ιδεών, από την ανεξαρτησία των ατόμων και ακόμα περισσότερο από ένα βιβλίο. Αλήθεια γιατί όλοι όσοι φωνάζουν δεν μιλούν για το πραγματικό πρόβλημα του μαθήματος της ιστορίας που είναι η έλλειψη του νέου κριτικού τρόπου προσέγγισης. Τα πραγματικά γεγονότα από μόνα τους δεν παίζουν κανένα ρόλο χωρίς να γίνεται μια κριτική επαλήθευση τους. Όμως δεν πρέπει τα παιδιά μας να μάθουν να σκέπτονται κριτικά. Για αυτό το πρόβλημα δεν είδα κανέναν να μιλήσει.
Θα πρέπει να τονίσω πως ούτε σε ένα μεταγενέστερο στάδιο απειλούμαστε από την σύνθετη ονομασία της ΠΓΔΜ. Η σύνθετη ονομασία είναι και η λύση που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση και το βροντοφωνάζει. Για όσους γνωρίζουν οι συμφωνίες που βρίσκονται πίσω από την ονομασία είναι πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την ονομασία. Εξάλλου κάθε κράτος έχει το θεμελιώδες δικαίωμα να ονομάζεται όπως το ίδιο επιθυμεί. Αντίθετα απειλούμαστε από την άγνοια και την έλλειψη ενδιαφερόντων.
Τελικά σήμερα στην εποχή των νεοφιλελεύθερων απόψεων, της παγκοσμιοποίησης και των περιφερειακών συνεργασιών κινδυνεύουμε πολύ περισσότερο από την φανταστασιακή κοινωνία του Γκύ Ντεμπόρ αφού οι οπαδοί των χαλιναγωγημένων εθνικιστικών και όχι μόνο συνδέσμων δεν θέλουν σκόπιμα να αφήσουν το πνευματικό μας επίπεδο και την ελευθερία της σκέψης να αναπτυχθεί. Η φανταστασιακή κοινωνία του Γκύ Ντεμπόρ, η κοινωνία του θεάματος και η χαλιναγώγηση των ανθρώπων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φαίνεται σήμερα να είναι πολύ σημαντική ακόμα και για έναν μη μαρξιστή συγγραφέα. Οι άνθρωποι ζουν μπροστά σε ένα κουτί που προσδιορίζει τις απόψεις τους χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν δυστυχώς τα αντισώματα για να μπορούν να κρίνουν τι είναι σωστό και τι λάθος, τι καλό και κακό, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα. Έτσι ζούμε σε μια ψεύτικη ευτυχία η οποία δεν είναι αληθινή και εμείς απλά νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα.
Παρακολούθησα τις τελευταίες εβδομάδες τρομερά γεγονότα να συμβαίνουν στον ελλαδικό χώρο. Παρακολούθησα την νέα γενιά Ελλήνων να δείχνουν τον πραγματικό τους πρόσωπο και με έκανε να πέσω σε μεγαλύτερη μελαγχολία. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά:
Πριν λίγο καιρό λοιπόν, σαν ένα παραμύθι, έτυχε και χάσαμε από την ομάδα της Τουρκίας σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Το γεγονός αυτό έμεινε στο επίκεντρο των συζητήσεων επειδή έχουμε λύσει όλα τα πραγματικά μας προβλήματα σαν χώρα και το πιο σημαντικό είναι να μην χάσουμε σε έναν αγώνα. Αλήθεια τι είναι το ποδόσφαιρο? Μήπως πια δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις κύριες προτεραιότητες μας? Είναι τόσο σημαντικό πια να χάσουμε έναν αγώνα με μια χώρα που είτε το θέλουν είτε όχι κάποιοι θα είναι ένας μελλοντικός ισχυρός σύμμαχος μας τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό πεδίο?
Θεωρώ πως η έλλειψη πραγματικής παιδείας, η έλλειψη κριτικής σκέψης και ο εθνικισμός, μας έχουν τυφλώσει. Πρέπει να πάψουμε πια να μεγαλώνουμε σαν Έλληνες κοιμώμενοι σε ένα μακροχρόνιο παραμύθι που διάφορα συμφέροντα, ακόμα και αν αυτά προέρχονται από ρεαλιστικές απόψεις, μας έχουν κάνει ζόμπι. Ακόμα περισσότερο θα πρέπει να αντιληφθούμε τις σοβαρές επιπτώσεις που έχει πάνω μας η λεγόμενη κοινωνία του θεάματος. Σήμερα την εποχή της παγκοσμιοποίησης όπου οι περιφερειακές συμμαχίες και συνεργασίες έχουν αποδείξει το πόσο σημαντικές είναι για την πρόοδο και την ευημερία των λαών, σήμερα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις απόψεις με τις οποίες χαλιναγωγούμε τους νέους ανθρώπους της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα πρέπει καν να τους χαλιναγωγούμε. Δεν έχουμε ανάγκη αυτή την πρακτική, ούτε η δημοκρατία και η ελευθερία την έχουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο ελληνικός στρατός, ακόμα και αυτός, έχει αρχίσει να επαναπροσδιορίζει τις απόψεις του. Δεν χρειαζόμαστε τόσα πολλά στρατόπεδα, ούτε τέτοιου είδους στρατιωτική εκπαίδευση όπου οι στρατιώτες είναι υπηρέτες των αξιωματικών. Ξέρετε, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, καθάρισμα παρτεριών όταν έρχεται ο στρατηγός και την γωνία στο κρεβάτι. Ένα μακροχρόνιο θέατρο εικόνας και παραλόγου. Ας γίνουμε λίγο πιο σοβαροί. Είναι άλλωστε και οικονομικά ασύμφορα όλα αυτά.
Η Τουρκία έχει πάψει εδώ και καιρό στα πλαίσια της ΕΕ να θεωρείται ο εξ ανατολών κίνδυνος. Πριν κάποια χρόνια ένας δήμαρχος προξένησε ολόκληρο διπλωματικό επεισόδιο και ένας άλλος βρήκε και έφερε στην Ελλάδα τον άνθρωπο που έψαχναν οι Τούρκοι τα τελευταία 20 χρόνια. Οι κινήσεις αυτές δείχνουν το πόσο ανενημέρωτοι είμαστε γύρω από την σύγχρονη σκηνή των διεθνών σχέσεων και ταυτόχρονα πως η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να βλάψει καίρια τα εθνικά συμφέροντα.
Πριν από λίγο καιρό στους ελληνικούς δρόμους σκοτώθηκε ένα παιδί παρασυρμένο από αυτά τα αρρωστημένα μυαλά που χαλιναγωγούν με ψευδείς αλήθειες τους στρατούς τους. Ένα παιχνίδι έγινε πάλι αιτία ενός φόνου.
Πριν από λίγο οι εκσυγχρονιστές Έλληνες ζητούσαν και ακόμα ζητούν την απόσυρση ενός βιβλίου που επιστήμονες έγραψαν. Ακόμα περισσότερο πολλοί από αυτούς έκαιγαν το βιβλίο γιατί δεν παρουσίαζε την ιστορία όπως θα ήθελαν. Γιατί το βιβλίο θα άλλαζε τα γεγονότα, την ιστορία και θα ήταν πραγματικός κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία αφού παρουσίαζε τα πράγματα διαφορετικά από ότι θα ήθελαν. Δηλαδή η επιστημονική άποψη μπροστά στους γεμάτους εθνικιστική υπερηφάνεια, έστω και αν αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν να την αναγνωρίσουν, Έλληνες είναι ανύπαρκτη γιατί η χαλιναγώγηση της σκέψης είναι ακόμα πολύ σημαντική.
Ξέρετε είναι οι ίδιοι που κτυπάνε στους δρόμους τους οικονομικούς μετανάστες που τόσο έχουν βοηθήσει την Ελλάδα στην ανάπτυξη. Δεν έχουμε ανάγκη από τέτοιους υποστηρικτές της εθνικής συνείδησης. Η Ελλάδα δεν απειλείται από την επιστήμη, από την ελευθερία σκέψης, από την ελευθερία ιδεών, από την ανεξαρτησία των ατόμων και ακόμα περισσότερο από ένα βιβλίο. Αλήθεια γιατί όλοι όσοι φωνάζουν δεν μιλούν για το πραγματικό πρόβλημα του μαθήματος της ιστορίας που είναι η έλλειψη του νέου κριτικού τρόπου προσέγγισης. Τα πραγματικά γεγονότα από μόνα τους δεν παίζουν κανένα ρόλο χωρίς να γίνεται μια κριτική επαλήθευση τους. Όμως δεν πρέπει τα παιδιά μας να μάθουν να σκέπτονται κριτικά. Για αυτό το πρόβλημα δεν είδα κανέναν να μιλήσει.
Θα πρέπει να τονίσω πως ούτε σε ένα μεταγενέστερο στάδιο απειλούμαστε από την σύνθετη ονομασία της ΠΓΔΜ. Η σύνθετη ονομασία είναι και η λύση που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση και το βροντοφωνάζει. Για όσους γνωρίζουν οι συμφωνίες που βρίσκονται πίσω από την ονομασία είναι πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την ονομασία. Εξάλλου κάθε κράτος έχει το θεμελιώδες δικαίωμα να ονομάζεται όπως το ίδιο επιθυμεί. Αντίθετα απειλούμαστε από την άγνοια και την έλλειψη ενδιαφερόντων.
Τελικά σήμερα στην εποχή των νεοφιλελεύθερων απόψεων, της παγκοσμιοποίησης και των περιφερειακών συνεργασιών κινδυνεύουμε πολύ περισσότερο από την φανταστασιακή κοινωνία του Γκύ Ντεμπόρ αφού οι οπαδοί των χαλιναγωγημένων εθνικιστικών και όχι μόνο συνδέσμων δεν θέλουν σκόπιμα να αφήσουν το πνευματικό μας επίπεδο και την ελευθερία της σκέψης να αναπτυχθεί. Η φανταστασιακή κοινωνία του Γκύ Ντεμπόρ, η κοινωνία του θεάματος και η χαλιναγώγηση των ανθρώπων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φαίνεται σήμερα να είναι πολύ σημαντική ακόμα και για έναν μη μαρξιστή συγγραφέα. Οι άνθρωποι ζουν μπροστά σε ένα κουτί που προσδιορίζει τις απόψεις τους χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν δυστυχώς τα αντισώματα για να μπορούν να κρίνουν τι είναι σωστό και τι λάθος, τι καλό και κακό, ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα. Έτσι ζούμε σε μια ψεύτικη ευτυχία η οποία δεν είναι αληθινή και εμείς απλά νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου